Rozmiar: 1010 bajtów SUBSKRYBUJ RSS


Jałowiec łuskowaty Holger
Jałowiec łuskowaty Holger
(12.00 zł)
Jałowiec łuskowaty Blue Swede
Jałowiec łuskowaty Blue Swede
(12.00 zł)
Jałowiec pospolity Suecica 40-50cm
Jałowiec pospolity Suecica 40-50cm
(12.00 zł)
Jałowiec płożący  Andora Compact
Jałowiec płożący Andora Compact
(11.00 zł)
Żywotnik zachodni Tuja Thuja Hoveyi
Żywotnik zachodni Tuja Thuja Hoveyi
(11.00 zł)


Opryskiwacze
projektowanie ogrodów
projekty domów


przyrodnicze.pl




Składniki pokarmowe - fosfor

ZAWARTOŚĆ W GLEBIE:

Ogólna zawartość fosforu w glebie waha się od 0,03 do 0,15%, zależy od rodzaju podłoża i zawartości w nim materii organicznej ( związki organiczne zawierają od 0,5 do 1,5% fosforu w swym składzie, więc im więcej materii organicznej tym więcej fosforu w glebie). Przeciętnie 30-40% fosforu występuje w glebie w postaci związków organicznych, zaś 60-70% w postaci mineralnej. Ze względu na dostępność fosforu dla roślin ważne są trzy formy fosforu w glebie: fosfor aktywny, ruchomy i zapasowy. Fosfor aktywny występuje w glebie w postaci jonów: PO43-, HPO42-, H2PO4-. Rośliny pobierają w większości fosfor w postaci tych dwóch ostatnich jonów. Fosfor ruchomy z kolei to najczęściej związki rozpuszczalne w słabych kwasach, należą tu także niektóre związki organiczne jak np. fityniany wapnia, glinu i żelaza. Fosforany te stanowią ok. 10 % zawartości całego fosforu w glebie. Fosfor zapasowy są to różnego rodzaju skały i minerały jak np. Apatyty, fosforyty i inne.

Ze względu na to iż fosfor nie jest pobierany przez rośliny pod każda postacią, ważne są jego przemiany w glebie od form nieaktywnych do aktywnych. Największe ilości fosforu przyswajalnego dla roślin ( ruchomego) znajduje się w glebach o odczynie lekko kwaśnym ( pH 5,0). Na glebach bardzo kwaśnych dochodzi do jego uwstecznienia czyli spadku zawartości jonów przyswajalnych. Jeśli gleba jest zasadowa wówczas powstają fosforany, które są trudno dostępne dla roślin.
Jeśli chodzi o straty fosforu w glebie to nie ma większych obaw o to że w trakcie cyklu wegetacyjnego zabraknie go w glebie. W przeciwieństwie do azotu jest pierwiastkiem mało ruchliwym tzn. pozostaje w tej warstwie gleby, do której go wprowadziliśmy. Jedyne co może spowodować jego ubywanie to zmiana w formy krystaliczne i wymywanie przed opady deszczu, lecz są to straty bardzo niewielkie. Przyjmuje się że wynoszą one 0,5 kg na rok z hektara.

Rozmiar: 14390 bajtów

POBIERANIE PRZEZ ROŚLINY:

Jak zaznaczyłem wcześniej fosfor pobierany jest przez rośliny w postaci jonów HPO42- i H2PO4-. Rośliny nie pobierają przez cały okres wegetacyjny takiej samej ilości fosforu. Zboża najwięcej pobierają go w okresie rozwoju i dojrzewania kłosa, okopowe zaś w drugim i trzecim miesiącu wegetacji. Pobieranie przez rośliny fosforu ułatwiają jony NH4+ i Mg2+ , natomiast jony NO3- działają antagonistycznie w stosunku do fosforu tzn. utrudniają jego pobieranie.

Zawartość fosforu w roślinie mieści się w granicach 0,1 do 0,5% suchej masy. Jego ilość zależy od gatunku, fazy rozwojowej i warunków wzrostu rośliny. Części generatywne tj. kwiaty, nasiona zawierają więcej fosforu aniżeli np. liście. Wyjątkowo dużo fosforu zawierają nasiona roślin strączkowych i oleistych

NIEDOBÓR I ROLA W ROŚLINIE:

W roślinie występuje w postaci organicznej i mineralnej. W formie mineralnej występuje głównie jako ortofosforany i pirofosforany. Przede wszystkim fosfor jest niezbędny do powstawania związków organicznych np. estrów, kwasu fitynowego, fosfolipidów, RNA, DNA i koenzymów. Wchodzi on w skład ATP, który jest nośnikiem energii. Kwas fitynowy pełni rolę materiału zapasowego i gromadzi się głównie w nasionach i pokrywa potrzeby pokarmowe rośliny w pierwszej fazie wzrostu. Fosfolipidy z kolei są materiałem budulcowym błony komórkowej i bierze udział w transporcie składników pokarmowych.

W przypadku fosforu należy wspomnieć o jego plonotwórczym znaczeniu. Odpowiednia dawka fosforu dostępnego dla roślin wpływa na zwiększenie plonu poprzez lepiej rozwinięty system korzeniowy ( lepsze pobieranie wody i składników pokarmowych), przyspieszenie dojrzewania, zwiększenie odporności na suszę i mróz. Fosfor pozytywnie wpływa także na jakość plonu, zwiększając zawartość skrobi w ziemniakach, cukru w burakach, a także witamin. Rośliny, które cierpią na niedostatek tego składnika charakteryzują się słabym rozwojem i rozgałęzieniem pędów na skutek zahamowanej syntezy RNA, który decyduje jak wiemy o syntezie białek. Opóźnieniu ulega także dojrzewanie nasion i owoców. Na liściach niedobór odznacza się ciemnozielonym zabarwieniem starszych liści, gdyż jest bardzo ruchliwy i podczas niedoboru przemieszcza się do młodych liści. Przy znacznych niedoborach liście przyjmują prawie fioletowe przebarwienie i staja się spiczaste.

NAWOZY AZOTOWE I ICH STOSOWANIE:

Fosfor zawarty w nawozach fosforowych występuje w formie związków różnie rozpuszczalnych i dlatego dzielimy je na:
» rozpuszczalne w wodzie
» rozpuszczalne w słabych kwasach organicznych
» rozpuszczalne w mocnych kwasach mineralnych

Poniżej opisze pokrótce te najczęściej stosowane i najłatwiej dostępne.

1) Superfosfaty:
Superfosfat pojedynczy (prosty) pylisty - Otrzymuje się go poprzez traktowanie fosforytów i apatytów kwasem siarkowym. W nawozie jest ok. 18% Fosforu w postaci P2O5, oraz 10% Siarki i 20% wapnia.

Superfosfat pojedynczy (prosty) granulowany - granulki mają od 1do 4 mm średnicy, zawierają ok. 19% fosforu w postaci P2O5. Jest łatwo rozpuszczalny w wodzie. Doświadczenia wykazały iż daje lepsze wyniki niż superfosfat prosty pylisty, gdyż granulki mają mniejszą powierzchnię kontaktu z glebą aniżeli w postaci pylistej.

Superfosfat potrójny granulowany - nawóz ten występuje w postaci granulek aby nie dopuścić do jego zbrylenia. Stosuje się go bezpośrednio przed siewem lub sadzeniem roślin, aby zawarty w nim łatwo rozpuszczalny w wodzie fosfor mógł być w krótkim czasie pobrany przez rośliny.

2) Mączka fosforytowa - jest to po prostu drobno zmielona skała fosforytowa. Zawiera ona 29% fosforu w postaci P2O5. Jest nawozem niehigroskopijnym tzn. nie pochłaniającym wody i nie zbrylającym się. Pod działaniem kwasów zawartych w glebie przechodzi w formę łatwiej przyswajalną dla roślin. Z tego tez względu lepiej stosować go na glebach lekko kwaśnych lub zbliżonych do obojętnego. Po rozsianiu mączka fosforytowa powinna zostać przykryta glebą.

3) Mączka kostna - nawóz ten składa się ze zmielonych kości zwierzęcych. Zawiera ponad 20% fosforu w swym składzie. Stosuje się je przed siewem lub sadzeniem roślin, inne właściwości ma takie jak mączka fosforytowa.

Reasumując chciałbym przytoczyć ogólną zasadę stosowania nawozów fosforowych. Otóż wykorzystanie fosforu w pierwszym roku wynosi zaledwie 20-25% ogólnej jego ilości w glebie. Pozostałe ilości wykorzystywane są w latach kolejnych. Wszystkie nawozy fosforowe stosuje się przed siewem lub sadzeniem roślin. Na niektórych rodzajach gleb można stosować go raz na kilka lat w skomasowanej dawce.
Polecamy:

(KOSA)


Zdjęcie zapożyczone ze strony pioneer.info.pl

Kopiowanie treści w całości, fragmentach, a także zdjęć jest niedozwolone bez wcześniejszej zgody autora strony.