Jodła jednobarwna (kalifornijska)

Abies concolor

WYSTĘPOWANIE:

Jodła ta pochodzi z południowo-zachodnich obszarów USA i północnego Meksyku. Jest drzewem górskim rosnącym na wysokościach od 1000 do 3000 m.n.p.m (Góry Skaliste). Występuje w lasach mieszanych z Jodłą olbrzymią (Abies grandis), daglezją (Pseudotsuga menziesii), różnymi gatunkami sosen. Pomiędzy nią a innymi gatunkami jodeł powstały formy pośrednie (czytaj odmiany). Do Europy sprowadzono ja w 1872 roku, do Polski zaś kilka lat później, pod koniec XIX wieku.

CHARAKTERYSTYKA:

W ojczyźnie dorasta do 40-50 metrów wysokości, u nas do 25. Rośnie szybko, ma gęstą regularną koronę, gałęzie odchodzą prostopadle, niemal poziomo od pnia. Kora jest gładka, popielato szara. Łatwa do rozpoznania, trudno ja pomylić z innymi gatunkami.

Igły ma dość długie, dochodzące do 6-8 cm. Matowe, sinozielone, z woskowym nalotem. Jednak formy zielone są w ogrodach rzadko spotykane, najczęstsze są odmiany o niebiesko srebrzystych igłach ( "Violacea" ). Jednakowo zabarwione są po obu stronach, na końcach są lekko zaokrąglone lub tępe. Na pędzie utrzymują się na tzw. stopce. W zależności od formy na pędzie ustawione są grzebieniasto lub szablasto wygięte do góry. Igły po roztarciu wydzielają intensywny i przyjemny cytrynowy zapach.

Szyszki na duże, stojące na pędzie ( jak u wszystkich jodeł). Cylindryczne długości 10-11 cm. Na końcu nieco zwężone. Przed dojrzeniem są niebieskawe lub zielonkawe, dojrzałe jasnobrązowe.

WYMAGANIA i ZASTOSOWANIE

Według mnie jest to jeden z najładniejszych gatunków drzew iglastych a już na pewno najładniejsza z jodeł. Kolorem przypomina Picea pungens (Świerk kłujący). Jest chyba najmniej wymagającą z uprawianych u nas jodeł. Doskonale przystosowała się do warunków miejskich. Jest odporna na mróz i z powodzeniem można ja sadzić w całej Polsce. W przeciwieństwie do innych jodeł, jodła jednobarwna dobrze czuje się na glebach suchych z dodatkiem wapnia, znosi tez doskonale zanieczyszczenia miejskie i przemysłowe. Najlepiej czuje się w miejscach jasnych i słonecznych, wtedy zachowany jest ładny i zwarty kształt korony.

Najefektowniej wygląda do 30 roku życia gdyż potem korona zaczyna gubić gałęzie od dołu i traci swój pokrój. Zastosowanie ma bardzo szerokie. Z powodzeniem można sadzić ją w parkach, na obrzeżach aby miała odpowiedni dostęp światła. Ładnie wygląda w luźnych, niewielkich grupach. Dobrze łączy się z innymi gatunkami iglastymi o zielonych igłach. Stanowi także doskonałe tło dla innych mniejszych gatunków zarówno iglastych jak i liściastych. W ogrodach należy zapewnić jej odpowiednią ilość miejsca aby zachować formę korony. Ze względu na wielkość nie nadaje się do małych ogrodów. Oprócz ładnego i zwartego pokroju wyróżnia się tym iż ma intensywnie niebieskie igły, co nie jest częste u iglastych.

ODMIANY I FORMY:

» 'Violacea' - Jest najbardziej znaną odmianą jodły jednobarwnej. Charakteryzuje się intensywnie niebieskim zabarwieniem igieł. Na powierzchni igieł występuje delikatny srebrzysty nalot. Wygięte są ku górze. Wymagania co do uprawy i zastosowania ma takie same jak gatunek. W Polsce jest bardzo popularna i sadzona już od dziesiątków lat. W szkółkach gdzie jest produkowana musi być prowadzona selekcja siewek aby utrzymać intensywnie niebieska barwę igieł.

Wspomniałem wcześniej iż w warunkach naturalnych Jodła jednobarwna tworzy formy pośrednie z innymi gatunkami jodeł. I tak np. z Jodłą olbrzymią (Abies grandis) stworzyła formę mieszańcową o cechach pośrednich między obydwoma tymi gatunkami.

W uprawie czasem można spotkać Abies concolor var. lowiana. Igły u tej formy nie są uniesione do góry lecz są rozpostarte na boki w kilku rzędach. Od górnej strony igły jej są zielonkawe, szyszki zaś mniejsze niż u gatunku. Więcej...

(KOSA)

[ Komentarze ] [ Dodaj komentarz ]